Ik riep al meer dan 10 jaar: “Er komt ooit een poedel! Een witte, en ik noem haar Tinkerbel. En dan wel een sportieve poedel, die het leuk vindt om samen aan de slag te gaan”.

En dat is, een soort van, gelukt.

Op het moment dat we 2 border collies (Ebay en Mystic) van 5-6 jaar hadden, en een dochter van 2 waren we op de terugweg van een frisbeewedstrijd en vroeg Patrick: “Wanneer komt die poedel van jou nou?” Dat moest of al vrij snel, en dan dus voor een tweede kindje, of pas als een tweede kindje ook een jaar of 2-3 zou zijn. “Laten we het dan maar nu doen”. Met het idee dat je een pup beter kunt plannen dan een baby, zouden we eerst voor een pup gaan.

En zo onstond de zoektocht. Want veel meer dan dat het een poedel moest zijn, en een teef, wist ik nog niet. Ik kende nog helemaal geen fokkers. En hoewel ik een enorm netwerk aan hondenmensen en fokkers heb, bestaat dat voor 90% uit border collies. Welk formaat wil ik? En welke kleur? En waar wil ik op de lijst?

Al redelijk snel wist ik dat ik graag een middenslag poedel wilde. En dan liever bij voorkeur geen volledig zwart of bruin. Puur omdat me dat minder trekt. En eigenlijk wilde ik wit of grijs. De volgende conclusie was: er wordt lang niet zo veel met poedels gefokt als met border collies! En de meeste middenslag poedels zijn juist zwart of bruin.

Uiteindelijk kwam ik in Duitsland uit, bij een nest dat al geboren was. Er waren twee teefjes over op dat moment. Allebei bruin wit. Uit geteste ouders, met een stamboom, alleen geen FCI. Dat maakte voor mij niet uit, want ik wilde toch niet fokken. Dus na wat chatgesprekken, videocalls, het uitwisselen van foto’s en video’s werd al snel duidelijk: dit wordt mijn pup!

Toen ze 15 weken was heb ik haar met het vliegtuig opgehaald. De fokker haalde mij op, ik logeerde daar een nachtje met mijn nieuwe pup in bed, en ze brachten ons de volgende dag ook weer naar het vliegveld toe.

Ze is niet helemaal wit, en de naam Tinkerbel vond ik niet meer passen. Dus werd het Rikku (voor de gamers die dit lezen, het komt uit Final Fantasy 10. Net als de naam van mijn vorige teef, Yuna). Maar ik had eindelijk mijn poedeltje.

En hoe ouder Rikku werd, hoe leuker ze bleek te zijn! Als ik toch een euro kreeg voor elke keer dat iemand zegt “ik houd niet van poedels, maar deze is wel èrg leuk”… Ze is ècht ontzettend lief. Voor ons, de kinderen, andere honden, de katten, noem het maar op. In huis is ze heel rustig en altijd in de buurt, het liefst lekker op schoot. Buiten rent ze vooral keihard met Mystic mee, en als dat niet kan blijft ze bij ons lopen. Als ze in haar eentje is (dus zonder Ebay of Mystic) is ze wel wat voorzichtiger, minder dapper. Maar met de frisbee, dan gaat ze echt los. Ze doet ècht niet onder aan onze borders. Bloedfanatiek en helemaal blij wanneer haar frisbees tevoorschijn komen. Ze vind het spel zo leuk! En dat is echt de kers op de taart. Goed, ze is net even een centimeter te weinig gegroeid en valt daardoor onder de catagorie dwergpoedel. Maar dat maakt nu ook niks meer uit.

Toch wel fokken?
Tja, nu ze bijna nog leuker is dan ik gedroomd had; een pupje van Rikku zou toch wel heel erg leuk zijn… Dus daar ging mijn eerdere uitspraak het raam uit. Met mijn “ik wil toch niet fokken”. Maar als we gaan fokken, dan wel netjes volgens de regels. Inmiddels is Rikku dus aangekeurd, heeft een bijlage stamboom (FCI) en ik ben lid van de Nederlandse Poedel Club. Rikku heeft bijna alle nodige gezondheidstesten ook gehad. De enige die echt nog officieel moet is de ogentest.

Als ook de ogentest goed is dan is de planning om begin 2026 (hangt een beetje van de timing van de loopsheid af) het eerste nestje te fokken.